To Βaumstrasse / Δρόμος με Δέντρα συνεργάζεται με τον Δήμο Ελευσίνας για την δημιουργία του θεσμού του Αττικού Σχολείου και παρουσιάζουν από την 1η έως και τις 10 Ιουλίου στο Παλαιό Ελαιουργείο το Θερινό Σχολείο, διάρκειας δέκα ημερών με παράλληλες εκδηλώσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και εισηγητών.
Η διαρκής μελέτη και παρουσίαση του έργου των τριών μεγάλων τραγικών ποιητών αποτελεί έναν από τους κεντρικότερους άξονες του καλλιτεχνικού έργου του ΑΤΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ που δρα με την καθοδήγηση της Μάρθας Φριντζήλα.
Η επιλογή για την ενασχόληση με το αρχαίο δράμα σχετίζεται άμεσα με τη γλώσσα και τον τόπο στον οποίο ζουν και δημιουργούν τα μέλη της ομάδας.
Στόχος της ομάδας αποτελεί εξαρχής η δημιουργία ενός ισχυρού θεσμού με διεθνή προσανατολισμό για τη μελέτη του αρχαίου δράματος όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο αλλά σε όλα τα στάδια της εκπόνησης μιας παράστασης.
Μάρθα Φριντζήλα (σκηνοθέτης, καθηγήτρια υποκριτικής, ηθοποιός)
Βασίλης Μαντζούκης (συνθέτης, σκηνογράφος)
Νικολέττα Λάμπρου Φριντζήλα (γλωσσολόγος, φιλόλογος, μεταφράστρια)
Λίντα Καπετανέα (χορογράφος, χορεύτρια) | RootlessRoot
Jozef Frucek (χορογράφος, χορευτής, ηθοποιός) | RootlessRoot
Ιωσήφ Βιβιλάκης (θεατρολόγος, Καθηγητής Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Παν/μίου Αθηνών)
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ:
Ιωάννα Ρεμεδιάκη (λέκτορας του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Παν/μίου Αθηνών , σκηνοθέτης, ηθοποιός)
Σαβίνα Γιαννάτου (τραγουδίστρια, συνθέτις, καθηγήτρια φωνητικής)
Ακύλλας Καραζήσης (ηθοποιός, σκηνοθέτης, καθηγητής υποκριτικής)
Camilo Bentancor (σκηνοθέτης, χορογράφος, ακροβάτης)
Σίμος Κακάλας (σκηνοθέτης, ηθοποιός)
Άντης Σκορδής (Συνθέτης)
Γεωργία Τσαγκαράκη (ηθοποιός, καθηγήτρια υποκριτικής)
Μαρίνα Σάττι (συνθέτης, τραγουδίστρια, ηθοποιός)
Τζωρτζίνα Κακουδάκη (θεατρολόγος, σκηνοθέτης, δραματουργός)
Μάνια Μαράτου (αφηγήτρια, δασκάλα αφήγησης, performer, μουσικός)
Ακτίνα Σταθάκη (θεατρολόγος, cultural manager)
Άθως Δανέλλης (καλλιτέχνης θεάτρου σκιών, δάσκαλος θεάτρου σκιών)
Ρούλα Πατεράκη (ηθοποιός, σκηνοθέτις)
Νικόλας Σπανός (κόντρα τενόρος, δάσκαλος φωνητικής)
Kωνσταντίνα Ευθυμιάδου (χορογράφος, χορεύτρια)
Γεωργία Παΐζη (δασκάλα τεχνικής Alexander & κίνησης)
Aθανασία Κανελλοπούλου (χορογράφος, χορεύτρια)
Χαρά Κότσαλη (χορογράφος, χορεύτρια)
Dunia Botic (τραγουδίστρια) 
Marcus Bazley (σκηνοθέτης, δραματουργός)
Eμμανουέλα Κορκή (χορογράφος, χορεύτρια, ηθοποιός)
Mιράντα Τερζοπούλου (εθνολόγος, λαογράφος)
Ανδρέας Σεγδίτσας (δάσκαλος παραδοσιακών χορών)
Κώστας Βασαρδάνης (ηθοποιός)
14ο ΑΤΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ
ΠΟΤΕ; Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος 2026
ΠΟΥ; BAUMSTRASSE
Σε έναν κόσμο που διαρκώς μετακινείται, μετασχηματίζεται και επαναπροσδιορίζει τα όριά του, η έννοια της ετερότητας αναδύεται όχι ως απειλή, αλλά ως αναγκαίος καθρέφτης του εαυτού.Το 14ο Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος προσεγγίζει την τραγωδία ως έναν ζωντανό χάρτη ανθρωπογεωγραφίας, όπου το «ξένο» δεν βρίσκεται στην περιφέρεια, αλλά στον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η αρχαία τραγωδία υπήρξε κατεξοχήν τόπος συνάντησης με τον Άλλον: τον ξένο, τον διαφορετικό, τον περιθωριοποιημένο, τον μη-οικείο. Από την Αντιγόνη έως τη Φαίδρα, οι τραγικοί ήρωες καλούνται να διαπραγματευτούν τα όρια της ταυτότητας, της κοινότητας και της ηθικής. Σήμερα, αυτή η διαπραγμάτευση αποκτά εκ νέου επείγουσα σημασία.
Το φετινό πρόγραμμα συγκεντρώνει δημιουργούς από διαφορετικά πολιτισμικά και καλλιτεχνικά πεδία, αναδεικνύοντας την πολυφωνία ως βασική συνθήκη κατανόησης και αποδοχής.
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ:
10-11 Σεπτεμβρίου | 17:30-22:30
12-13 Σεπτεμβρίου | 12:00-17:00
ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΕΙ
ΣΥΝΑΥΛΙΑ: 13 Σεπτεμβρίου – 21:30 | Γενική είσοδος 12€
Οι Suena Barro, το διεπιστημονικό καλλιτεχνικό εγχείρημα του Αργεντινού καλλιτέχνη Hernán Dario Vargas με την Natalia Scromov απο την Βραζιλία, συνδυάζει την κεραμική γλυπτική, την κατασκευή μουσικών οργάνων και την επιτέλεση. Οι Suena Barro μετατρέπουν τον πηλό, το νερό και τον αέρα σε πρωτότυπα ηχητικά γλυπτά και μουσικά όργανα, διερευνώντας τα όρια ανάμεσα στην ύλη, το σώμα και τον ήχο.
Μια συναυλία των Suena Barro δεν μοιάζει με καμία άλλη. Στη σκηνή χρησιμοποιούν χειροποίητα πήλινα όργανα (όπως κεραμικές κιθάρες, τύμπανα udu, άρπες και σαξόφωνα) και δημιουργούν ζωντανά ηχητικά τοπία, συνδυάζοντας την αρχαία παράδοση με σύγχρονες λούπες (loops) και samplers σε πραγματικό χρόνο.
18 Σεπτεμβρίου 2026 | 21:30
ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ του Σοφοκλή
Η Σοφία Αντωνίου προσεγγίζει τον «Οιδίποδα Τύραννο» μέσα από μια σύγχρονη, εσωτερική ανάγνωση της τραγωδίας, σε μορφή μονολόγου, με επίκεντρο την ταυτότητα, τη μνήμη, το τραύμα και την αναζήτηση της
αλήθειας.
Η παράσταση παρουσιάζεται ως έργο για έναν ηθοποιό, που ενσαρκώνει την ιστορία ενός ανθρώπου και ενός τραύματος που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Ένας άνδρας αναζητά την αλήθεια του, προσπαθώντας να κατανοήσει ποιος είναι.
Στον ρόλο του Οιδίποδα, ο Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης ενσαρκώνει έναν περιπλανώμενο αφηγητή, χαμένο μέσα στη δίνη της σύγχρονης πόλης, που αναζητά τη δική του αλήθεια. Μέσα από μια έντονη εναλλαγή ρόλων, ο ηθοποιός αναμετριέται με τον ίδιο του τον εαυτό, αναζητώντας τη βαθύτερη ουσία της ταυτότητάς του.
Μια παράσταση για τη βαθιά ανάγκη μας να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε.
Ζωντανή μουσική επένδυση
Νίκος Παπαϊωάννου -Θάνος Καζαντζής
-είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά-
Μια από τις πιο συγκλονιστικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου συναντά το αρχαίο δράμα μέσα από την προβολή του Πάθους της Ζαν ντ’ Αρκ του Carl Theodor Dreyer, σε μια ζωντανή μουσική συνοδεία από τον Νίκο Παπαϊωάννου και τον Θάνο Καζαντζή.
Ο Dreyer κινηματογραφεί την τελευταία ημέρα της Ζαν ντ’ Αρκ όχι ως μια ιστορική αφήγηση, αλλά ως μια ακραία σκηνική δοκιμασία: ένα πρόσωπο απέναντι σε μια ολόκληρη κοινότητα, ένα σώμα απέναντι στην εξουσία, μια εσωτερική πίστη απέναντι στον μηχανισμό της κρίσης και της καταδίκης. Τα εμβληματικά κοντινά πλάνα του μετατρέπουν το πρόσωπο σε τοπίο και το βλέμμα σε πεδίο μάχης.
Στην καρδιά της ταινίας βρίσκεται το ζήτημα της ετερότητας. Η Ζαν ντ’ Αρκ είναι η ξένη μέσα στον ίδιο της τον κόσμο· η φωνή της δεν αναγνωρίζεται από την κοινότητα που την κρίνει. Η διαδικασία της ανάκρισης, η αντιπαράθεση με τους δικαστές, η επιβολή της εξουσίας και τελικά η θυσία της παραπέμπουν στον πυρήνα του αρχαίου τραγικού θεάτρου: στον άνθρωπο που βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν νόμο ισχυρότερο από τον ίδιο και καλείται να υπερασπιστεί την ταυτότητα και την αλήθεια του.
Η ζωντανή μουσική δημιουργεί έναν δεύτερο δραματικό χώρο, έναν σύγχρονο «χορό» που συνομιλεί με το σώμα, την αναπνοή, τη σιωπή και τον ρυθμό της ταινίας.
Μια συνάντηση κινηματογράφου, μουσικής και αρχαίου δράματος, όπου η Ζαν ντ’ Αρκ γίνεται ένα σύγχρονο τραγικό πρόσωπο: η φωνή του ενός απέναντι στη φωνή των πολλών.
Γενική είσοδος 15€
Η Elana Sasson, Αμερικανίδα με κουρδικές καταβολές, συνθέτρια και τραγουδίστρια, φέρνει στο Αττικό Σχολείο μια μουσική που γεννιέται ακριβώς εκεί όπου τα σύνορα αρχίζουν να γίνονται αβέβαια. Η προσωπική της γλώσσα συνθέτει την κουρδική και περσική μουσική παράδοση με το σύγχρονο jazz ιδίωμα και τις μεσογειακές της επιρροές, δημιουργώντας έναν ήχο όπου η μνήμη, η μετακίνηση και η ταυτότητα συναντούν τη σύγχρονη δημιουργία.
Στο φετινό Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος, που εστιάζει στα «σύνορα της ετερότητας», η συναυλία της αποκτά έναν ιδιαίτερο διάλογο με το αρχαίο δράμα. Γιατί και η τραγωδία είναι ένας τόπος συνάντησης του οικείου με το ξένο, της προσωπικής μνήμης με τη συλλογική ιστορία, της παράδοσης με τη μεταμόρφωσή της.
Η μουσική της Sasson δεν αντιμετωπίζει τις παραδόσεις ως στατικές ταυτότητες, αλλά ως ζωντανά περάσματα. Μέσα από modal μελωδίες, σύνθετες αρμονικές υφές και διαφορετικές μουσικές παραδόσεις, αναζητά έναν διάλογο ανάμεσα στην παράδοση και τη νεωτερικότητα.
Μια συναυλία για τη μνήμη, τη μετακίνηση και την ταυτότητα — και για όλα όσα μπορούν να γεννηθούν όταν το «ξένο» συναντά το «δικό μας».
Μια τολμηρή συνάντηση της ποιήτριας Carol Sansour με τους αδερφούς Καλογεράκη, ανάμεσα στην ελληνική και την αραβική γλώσσα, την ποίηση και τη μουσική. Η Sansour μεταφράζει στα αραβικά ποιήματα της εμβληματικής Ελληνίδας ποιήτριας Κατερίνας Γώγου, ενώ παράλληλα παρουσιάζει δικά της ποιήματα, μεταφρασμένα από τα αραβικά στα ελληνικά.
Σ' αυτή την ωμή, συμπυκνωμένη performance, οι λέξεις περνούν από τη μία γλώσσα στην άλλη και μεταμορφώνονται μέσα από τον ήχο. Η πειραματική και στοιχειωτική μουσική των Αδερφών Καλογεράκη γίνεται ένα ζωντανό πεδίο μετάφρασης, όπου το νόημα παραμένει διαρκώς ρευστό.
Η performance συνομιλεί με το φετινό Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος και την έρευνά του πάνω στα «Σύνορα της ετερότητας / την ανθρωπογεωγραφία της τραγωδίας». Η γλώσσα γίνεται σύνορο αλλά και τόπος συνάντησης, ενώ η μετάφραση μια πράξη διαρκούς μεταμόρφωσης. Ανάμεσα στο ελληνικό και το αραβικό, στο «εδώ» και το «εκεί», αναδύεται το ερώτημα: τι σημαίνει να υπάρχεις ανάμεσα σε κόσμους;
Η έρευνα υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR.
Συμμετέχουν:
Carol Sansour
Μιχάλης Καλογεράκης
Παντελής Καλογεράκης
Νίκος Παπαϊωάννου
Μάρθα Φριντζήλα
16 Οκτωβρίου 2026 | 21:30
ΧΑΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ - DUNJA BOTIC - TIM KARP - ΝΙΚΟΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ -impromptu
Γενική είσοδος 12€
Ο αυτοσχεδιασμός βρίσκεται στον πυρήνα κάθε ζωντανής καλλιτεχνικής πράξης: μια στιγμή όπου η ακρόαση, η ανταπόκριση και η διαρκής αναζήτηση γεννούν κάτι που δεν μπορεί να επαναληφθεί.
Στις 16 Οκτωβρίου στο Baumstrasse, ο Χάρης Λαμπράκης, η Dunja Botic, ο Tim Karp και ο Νίκος Σιδηροκαστρίτης συναντιούνται για ένα ιδιαίτερο impromptu· μια ζωντανή μουσική συνάντηση που θα εξελιχθεί μέσα από τον αυτοσχεδιασμό και θα καταγραφεί ως ζωντανό άλμπουμ.
Η σκηνή αποτελεί τόπο συνάντησης διαφορετικών φωνών, έτσι και εδώ η μουσική γίνεται πεδίο συνύπαρξης, ακρόασης και διαρκούς μεταμόρφωσης. Χωρίς προκαθορισμένη διαδρομή, οι τέσσερις μουσικοί δημιουργούν έναν κοινό χώρο όπου η διαφορετικότητα δεν χωρίζει, αλλά παράγει νέα μορφή.
ZIAD RAJAB concert | 21:30
(η ημερομηνία θα ανακοινωθεί σύντομα)
Γενική είσοδος 12€
O Ziad Rajab μεγάλωσε στο Χαλέπι της Συρίας σε ένα ιδιαίτερα μουσικό οικογενειακό περιβάλλον, από όπου πήρε και τα πρώτα του ερεθίσματα στο ούτι. Η πόλη αυτή υπήρξε άλλοτε φημισμένο σταυροδρόμι, όπου μουσικοί από όλο τον αραβικό κόσμο συνέρρεαν. Εκεί ο Ziad ξεκίνησε το ταξίδι του στη μουσική.
Η ερμηνεία του είναι πλούσια, αλλά ταυτόχρονα μινιμαλιστική. Όταν εκθέτει την μουσική του ή τα παραδοσιακά της Συρίας προσπαθεί με σαφήνεια και απλότητα να μεταδώσει την ουσία του, η οποία μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσω του άμεσου βιώματος. Είτε διατηρώντας μια κατανυκτική σιωπή, το παίξιμο και η φωνή του Ziad δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που διαπερνά τους ακροατές.
Το ελληνικό hip hop και ο χορός της αρχαίας τραγωδίας
17:30-22:30 κάθε μερα σεμινάριο, συζήτηση, παρουσίαση
(οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα)
8€/ημέρα μέχρι 23 ετών
12€/ημέρα άνω των 23 ετών
Τι μπορεί να συνδέει το ελληνικό hip hop με τον Χορό της αρχαίας τραγωδίας; Εκ πρώτης όψεως, πρόκειται για δύο κόσμους που απέχουν αιώνες. Όμως, πίσω από τις διαφορετικές μορφές, τις μουσικές και τις γλώσσες, συναντάμε μια κοινή ανάγκη: την ανάγκη μιας κοινότητας να μιλήσει για τον κόσμο της, να αφηγηθεί τις συγκρούσεις της και να δώσει φωνή σε όσα συχνά μένουν στο περιθώριο.
Ο Χορός στην αρχαία τραγωδία δεν ήταν απλώς μια ομάδα ανθρώπων που κινούνταν πάνω στη σκηνή. Ήταν ένα συλλογικό σώμα, ένας ζωντανός σχολιαστής των γεγονότων, μια φωνή που μπορούσε να εκφράσει τον φόβο, την αγωνία, την οργή, την επιθυμία και την κρίση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Τραγουδούσε, μιλούσε, ρυθμιζόταν μέσα από τη μουσική και τον λόγο, και με το σώμα του δημιουργούσε έναν κοινό χώρο ανάμεσα στους performers και το κοινό.
Αιώνες αργότερα, το hip hop γεννιέται επίσης από την ανάγκη μιας κοινότητας να αποκτήσει φωνή. Το rap, με τον ρυθμικό λόγο και την άμεση σχέση του με την καθημερινότητα, γίνεται ένα είδος σύγχρονου χορικού λόγου. Ο MC αφηγείται, σχολιάζει, καταγγέλλει, θυμάται και διεκδικεί. Και όπως ο αρχαίος Χορός, δεν μιλά μόνο για τον εαυτό του· συχνά μιλά εκ μέρους μιας γενιάς, μιας γειτονιάς, μιας κοινωνικής ομάδας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το σώμα. Στην τραγωδία, ο λόγος δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την κίνηση, τον ρυθμό και τη μουσική. Στο hip hop, ο λόγος συναντά το beat, ενώ το σώμα εκφράζεται μέσα από breaking, popping, locking και άλλες μορφές χορού. Η σκηνή γίνεται ξανά ένας τόπος όπου λόγος, μουσική και κίνηση συνυπάρχουν.
Το ελληνικό χιπ χοπ αποτελεί ίσως την πιο δυναμική μορφή σύγχρονης λαϊκής έκφρασης. Γεννημένο από την ανάγκη να αποκτήσουν φωνή όσοι βρίσκονται στο περιθώριο, καταγράφει την κοινωνική πραγματικότητα, τις ανισότητες, την επισφάλεια, τον αποκλεισμό και τις πολιτικές αντιθέσεις της εποχής. Ο πολιτικός του λόγος γίνεται μαρτυρία, συλλογική μνήμη και διεκδίκηση χώρου και ταυτότητας.
Η συνάντηση του ελληνικού hip hop με την αρχαία τραγωδία γίνεται το έδαφος για έρευνα πάνω σε κάτι βαθύτερο: πώς μια κοινωνία χορεύει, τραγουδά και μιλά για τις συγκρούσεις της. Ποιος είναι σήμερα ο Χορός; Ποιος έχει το δικαίωμα να μιλήσει; Και τι συμβαίνει όταν το αρχαίο χορικό σώμα συναντά το σώμα και τη φωνή του σύγχρονου hip hop;
Στο τριήμερο σεμινάριο Χιπ Χοπ, 15–17 Σεπτεμβρίου, στο Baumstrasse στο πλαίσιο του Αττικού Σχολείου Αρχαίου Δράματος, θα ερευνήσουμε τη σχέση του χιπ χοπ με το αρχαίο δράμα: την προσωδία, τον ρυθμό, την επανάληψη, την αντιφωνία και τη σωματική διάσταση του λόγου και του χορού. Θα συναντήσουμε σημαντικούς ερμηνευτές του είδους και θα γνωρίσουμε από κοντά τη δημιουργική διαδικασία ενός MC. Θα επιχειρήσουμε να δούμε τον κόσμο και την κοινωνία μέσα από τα μάτια του: να ακούσουμε όσα συμβαίνουν στον δρόμο, να αναγνωρίσουμε τις συγκρούσεις της εποχής και να μετατρέψουμε την προσωπική εμπειρία σε δημόσιο λόγο.
Εμψυχωτής και οδηγός μας σ' αυτήν την τριήμερη περιπέτεια θα είναι ο Ηλίας Παπανικολός aka Εισβολέας
Ένα σχολείο ως τόπος συνάντησης
Το 14ο Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος δεν είναι μόνο ένας κύκλος εργαστηρίων και παραστάσεων.
Είναι ένας τόπος όπου η ετερότητα δεν εξορίζεται, αλλά προσκαλείται. Όπου ο «ξένος» δεν είναι απλώς ο άλλος, αλλά μια δυνατότητα μεταμόρφωσης του εαυτού.
Μέσα από τη συνάντηση διαφορετικών γλωσσών, σωμάτων και καλλιτεχνικών πρακτικών, το σχολείο επιχειρεί να διαμορφώσει έναν χώρο κοινής εμπειρίας.
Έναν χώρο όπου η αποδοχή δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά πράξη: μια πράξη ακρόασης, συνύπαρξης και δημιουργίας.
Γιατί, τελικά, η τραγωδία μάς διδάσκει ότι ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο μέσα από τη σχέση του με τον Άλλον.
ΧΩΡΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ : Baumstrasse - Σερβίων 8 (2ος Όροφος)
Βοτανικός / Αθήνα
104 41
ΠΡΟΣΒΑΣΗ
Μετρό:
Μπλέ γραμμή / Στάση Κεραμεικός
Κόκκινη γραμμή / Στάση Μεταξουργείο
Λεωφορεία:
025 Ιπποκράτους / Στάση Σπύρου Πάτση
051 Ομόνοια / Στάση Άγιος Γεώργιος
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | 6907183406 (18.00-22.00)
Λίγα λόγια για το Αττικό Σχολείο
Από το 2012 που η πόλη της Ελευσίνας υποδέχθηκε την ιδέα της δημιουργίας ενός σχολείου για την εκπαίδευση και την πρακτική στο αρχαίο δράμα, μέχρι σήμερα, το Αττικό Σχολείο αφουγκράστηκε τον παλμό της πόλης, δίδαξε, διδάχτηκε και υιοθετήθηκε ως θεσμός.
Σε αυτή τη δωδεκαετία το Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος απέκτησε φίλους και συνεργάτες, υποστηρικτές, θιασώτες και πιστούς, συνεργάστηκε με μεγάλα πανεπιστήμια και ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού, συνέβαλε στη δημιουργία του Δικτύου Αρχαίου Δράματος του ΥΠΠΟ, χάραξε το δικό του ίχνος στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης και συνεχίζει την πολιτιστική του συμβολή ως πρόγραμμα παρακαταθήκης στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Συνεχίζει με την ίδια αγάπη και αγωνία να προσφέρει στην πόλη και τους κατοίκους της ένα σχολείο ανοιχτό σε όλους, έναν χώρο μάθησης, διαλόγου και δημιουργικής έκφρασης, ένα σχολείο αντάξιο της πόλης που ήταν, είναι και θα παραμείνει μια πρωτεύουσα πολιτισμού για την Ευρώπη και τον κόσμο.
Το Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Διεθνούς Δικτύου Αρχαίου Δράματος του ΥΠΠΟ.
attikosxoleio.gr | Facebook Page | Instagram
Martha Frintzila
Ελεύθεροι πολιορκημένοι (από τα Ιταλικά σχεδιάσματα)
Μάρθα :
«Η αιτία τόσου κοιτάγματος, τόσης χαμηλόφωνης ομιλίας του κόσμου που περνούσε εμπρός μου, μου αποκαλύφθηκε από τον μεγάλο και γλυκό πλούτο της αγάπης σας. Και τώρα όλα αυτά που μας συμβαίνουν μου παρουσιάζονται σαν σκιές. Όλα όσα κάποτε μου φαίνονταν ασύλληπτα μακριά και ψηλά, τώρα μοιάζουν για μένα όπως όταν βλέπει κανείς από την ψηλή όχθη την εικόνα του κάτω στην επιφάνεια του νερού. Δέν χάθηκαν λοιπόν όλα για μας. Έπαψα να βλέπω αυτό το αδυνατισμένο παιδί μου σαν μιά ζωγραφιά πού κάνουν στο στήθος τους οι θαλασσινοί με το βελόνι. Έπαψα να ζηλεύω το πουλάκι που βρήκε ένα μικρό σπόρο και τραγούδησε. Αλλά όπως αυτό το πουλί, όταν η καλοκαιρινή ζέστη φλογίζει τη φύση, βρίσκει την ευτυχία του στη δροσερή σκιά και τη δέχεται με τη μικρή ψυχή του και μ' ένα φευγαλέο κελάϊδημα, έτσι κι εγώ, από τη δίνη των οπλισμένων εχθρών που με κυκλώνουν, πολυάριθμοι, θορυβώδεις, θριαμβευτικοί, βρίσκω καταφύγιο σ' αυτόν εδώ το χώρο όπου έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι θρόνοι της γης - μιλώ για σένα, ώ ευεργετικό όρυγμα που θα ανατιναχτείς τα ξημερώματα».
MANUEL RONDA
Ο Manuel Ronda γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας το 1977. Σπούδασε Βιομηχανικό Σχέδιο στο Πανεπιστήμιο Αρχιτεκτονικής της Γένοβας και αργότερα σύγχρονο χορό και θέατρο στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Άμστερνταμ το 1999. Ως ηθοποιός, ασχολήθηκε με την ομάδα παιδικού θεάτρου «Teatro del Piccione» στη Γένοβα, όπου έπαιξε σε παραγωγές όπως οι BFG, Chisciotte και I Eat the Moon. Επιπλέον συνεργάστηκε με τον Lindsay Kemp στη Ρώμη.
Το 2000, ο Manuel γνώρισε τον André Gingras στο Άμστερνταμ, κάτι που οδήγησε στη δημιουργία της σόλο χορογραφίας του CYP17. Αυτή η σόλο παράσταση παίχτηκε για μια δεκαετία σε ένα ευρύ φάσμα χώρων σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Μπιενάλε Χορού της Βενετίας, της Όπερας του Σίδνεϊ και του «Lindenmayer System» της Χάγης / Άμστερνταμ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στους Charleroi / Danses Plan-K / Frederic Flamand και εμφανίστηκε στο Zeropoint με την Angelique Wilkie.
Το 2005, ο Manuel εντάχθηκε στους UltimaVez / Wim Vandekeybus, συμμετέχοντας και περιοδεύοντας στις δημιουργίες Puur, Spiegel, Menske, Talk to the Demon, καθώς και στη μεγάλου μήκους ταινία HereAfter, με έδρα τις Βρυξέλλες. Ως θεατρικός συγγραφέας, βοήθησε τη χορογράφο / σκηνοθέτη Elena Fokina σε παραγωγές όπως το Pristan στο Μεξικό και τα Bielovodie και Between Sky and Earth στη Μόσχα. Εργάστηκε επίσης με τον Klaus Jurgens στο Asa Nisi Masa και συνεργάστηκε με τον Kenneth Flak στη δημιουργία του 2Halves στο Φεστιβάλ της Χάγης / CaDance.
Το 2012, ο Manuel άρχισε να συνεργάζεται με τους RootLessRoot / Λίντα Καπετανέα & Jozef Fruček, συμμετέχοντας σε παραγωγές όπως το Kireru, το Europium και το When the Dogs Assailed Their Masters στην Αθήνα. Έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός το 2013 στην ταινία Confession του German Jauregui στη Ζυρίχη. Το 2015 πήρε μέρος στο Tornar, μια δημιουργία που φτιάχτηκε με και για παιδιά από τον Seppe Bayens στις Βρυξέλλες. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-2018, ο Manuel έπαιξε ζωτικό ρόλο στην αναβίωση του Puur, ως ερμηνευτής στην παράσταση αλλά και ως βοηθός τον Wim Vandekeybus για το Σουηδικό Βασιλικό Μπαλέτο στην Όπερα της Στοκχόλμης. Το 2018, συμμετείχε στην εικαστική έκθεση Last Meal Café, την οποία επιμελήθηκε η Tasya Krougovykh των Pussy Riot, που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα και το Space W139 στο Άμστερνταμ. Επιπλέον, διδάσκει εργαστήρια σύγχρονου χορού και θεάτρου διεθνώς, ενώ παράλληλα δημιουργεί δικές του παραγωγές. Ο Manuel κατοικεί σήμερα στις Βρυξέλλες.
ΔΙΔΑΚΤΙΚΉ ΕΜΠΕΙΡΊΑ
Ο Manuel έχει μεγάλη εμπειρία ως δάσκαλος, παρουσιάζοντας τακτικά εργαστήρια σύγχρονου χορού και θεάτρου για οργανισμούς όπως το Cullberg Ballet, το Swedish Royal Ballet και το DansCentrum στη Στοκχόλμη, ττο Norrdans στη Σουηδία, το Xie Xin Dance Company στη Σαγκάη, το Ballet de Marseille με επικεφαλής τον Frederic Flamand και το Dance Works Rotterdam με τον André Gingras. Έχει διατελέσει επίσης τακτικός δάσκαλος στην πειραματική σχολή χορού SEAD στο Σάλτσμπουργκ και στις σχολές Theaterschool και HJF στο Άμστερνταμ. Έχει μοιραστεί την τεχνογνωσία του στο TanzHaus της Ζυρίχης και έχει πραγματοποιήσει εργαστήρια για το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, συνεργαζόμενος με τον Jozef Fruček και τη Λίντα Καπετανέα των RootlessRoot - Fighting Monkey, καθώς και πολλά άλλα σεμινάρια σε όλο τον κόσμο.
DUNIA BOTIC
Η Dunia Botic είναι τραγουδίστρια με έδρα της το Λονδίνο και καταγωγή από την Ελλάδα και τη Σερβία. Ως επαγγελματίας τραγουδίστρια ειδικεύεται στον φωνητικό αυτοσχεδιασμό, στη folk μουσική της Ανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου, καθώς και στη μουσική της Εγγύς Ανατολής. Αντλώντας από τη βαθειά σύνδεσή της με τη φύση και με τους ανθρώπους, δημιουργεί έναν προσωπικό ήχο που περιλαμβάνει στοιχεία και αρμονίες από δημοτικά τραγούδια και αυτοσχεδιασμούς με ρίζες στην παγκόσμια μουσική παράδοση. Ασχολείται με μία ευρεία γκάμα μουσικών ειδών, μεταξύ των οποίων η Jazz, η Soul, το Μουσικό Θέατρο, η Μουσική για τον Κινηματογράφο, και το Makam Τραγούδι. Διαθέτει θεατρική παιδεία και έχει συνεργαστεί ως βασική τραγουδίστρια με την Royal Shakespeare Company σε πολλές παραγωγές (Τίμων ο Αθηναίος, Ταρτούφος, Μουσείο της Βαγδάτης) στο Royal Shakespeare Theatre του Stratford-upon-Avon και στο Barbican.
Αυτή την περίοδο διδάσκει στην Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου, με επίκεντρό της τη δημιουργία ρυθμικών και φωνητικών συνθέσεων μέσα από δομικούς φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς για τον Χορό του αρχαιοελληνικού δράματος.
MARCUS BAZLEY
Ο Marcus είναι σκηνοθέτης, θεωρητικός του θεάτρου και δραματουργός. Παραγωγές του έχουν παρουσιαστεί σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και στο Παρίσι. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ισχυρό ήθος συνόλου και πνεύμα συνεργασίας, στο οποίο ενσωματώνονται η ενεργή αφήγηση, η κίνηση και η παρουσία του Χορού. Ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Cyphers Theatre Company, έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Ερρίκος Ε’, Μεγάλες Προσδοκίες, Οι Τρεις Σωματοφύλακες, Το Αββαείο του Νορθάνγκερ και Ορλάντο. Είναι Αναπληρωτής Διευθυντής της εταιρείας Sheepish Productions, για την οποία και έχει σκηνοθετήσει τέσσερα νέα έργα. Ο Marcus έχει εργαστεί εκτεταμένα σε σχολεία – είναι Διευθυντής του Σχολικού Φεστιβάλ Coram για τον Σαίξπηρ ενώ έχει διατελέσει Γενικός Διευθυντής του οργανισμού West End In Schools. Έχει ασχοληθεί με την ανάπτυξη καλλιτεχνών για το Barbican Center του Λονδίνου για πολλά χρόνια, συνεργαζόμενος, μεταξύ άλλων, με τους Cheek By Jowl, Complicité και Royal Shakespeare Company. Έχει παρουσιάσει τα εργαστήριά του σε πανεπιστήμια σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, μεταξύ των οποίων τα King's College London, University College London και Durham University.
Η Ναταλία Λαμπαδάκη γεννήθηκε το 1991 και μεγάλωσε στην Ορμύλια Χαλκιδικής. Είναι απόφοιτη του τμήματος μουσικής επιστήμης και τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με ειδίκευση στο δημοτικό τραγούδι. Είναι μέλος του γυναικείου πολυφωνικού συνόλου «ΠΛΕΙΑΔΕΣ» από το 2012 και τα τελευταία τέσσερα χρόνια συνεργάζεται με τον Simone Mongelli ως performer στην παράστασή του ΄΄Bodyterranean΄΄. Παράλληλα, από το 2018 διεξάγει τακτικό εργαστήριο πολυφωνικού τραγουδιού στον πολυχώρο τέχνης ΄΄Βaumstrasse΄΄. Έχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες μέσω των δισκογραφικών της συμμετοχών αλλά και σε συναυλιακό επίπεδο. Τον Φεβρουάριο του 2020 παρουσίασε τη μουσική παράσταση, δικής της παραγωγής, με τίτλο "Τα τραγούδια της ντροπής", η οποία ήταν βασισμένη σε παραδοσιακά τραγούδια δασκευασμένα από τον Σταύρο Ρουμελιώτη. Toν Φεβρουάριο του 2022 κυκλοφόρησε το ομότιτλο βιβλίο/cd με αυτά τα τραγούδια από τις εκδόσεις κψμ.
Natalia Lampadaki - FACEBOOK PAGE
Ο Γιάννης Δεσποτάκης είναι κρουστός, ηχοποιός και συνθέτης γεννημένος στην Ελλάδα. Ελαβε μαθήματα πιάνου και ηλεκτρικης κιθάρας, ενώ μελέτησε συστηματικά ινδική κλασική μουσική και ρυθμολογια με τον Satnam Ghai και τον Nihat Yersaloglu. Παράλληλα σπούδασε drums υπο την καθοδήγηση του Νίκου Καπηλιδη. Ξεκινησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία το 2005 και 3 χρόνια αργότερα προέκυψε η έκτοτε μόνιμη συνεργασία με τον Νεοζηλανδό σαξοφωνίστα και συνθέτη Hayden Chisholm καθώς και με την Ελληνίδα τραγουδίστρια και συνθέτη Σαβίνα Γιαννάτου. Από το 2008 έχει αφοσιωθεί στην έρευνα και πρακτική εφαρμογη του ελεύθερου βιωματικού μουσικού αυτοσχεδιασμού, των αρχέγονων φωνητικών παραδόσεων της υδρογείου, της φωνητικής ηχοποιίας και της ζωτικής σύνδεσης μεταξυ καρδιάς, φωνής και αυτοσχεδιασμού μέσα απ το πρίσμα της ελεύθερης μουσικης δημιουργίας. Έχει κυκλοφορήσει 7 δίσκους τα τελευταία 6 χρόνια με πιο πρόσφατο το πρώτο σόλο άλμπουμ του με τίτλο "The Silent Cry of an Urban Orangutan", στο οποίο ενυπάρχουν εμφανείς αναφορές στη συγγένεια των μουσικοφωνητικών παραδόσεων μεταξύ Ελλάδας και Κεντρικής Ανατολής(Καζακστάν,Μογγολία κτλ) . Το αλμπουμ αυτό είναι αφιερωμένο στο έργο και την μνήμη του πρόσφατα χαμένου Dr. Milford Graves (1941-2021) και του πολύ πρόωρα χαμένου Demetrio Stratos (1945-1979). Από το 2014 μαζί με τον Αντώνη Σταυρινό έχουν δημιουργήσει το καλλιτεχνικό σύνολο Meating For Business. Το 2017 συνεργάστηκε με την θεατρική ομάδα ΠΥΡ για την παράσταση ΑΦΙΞΗΣ που έλαβε χώρα στη μικρή Επίδαυρο στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου όπου και συνέθεσε αυτοστιγμεί τη ζωντανή αυτοσχεδιαστική μουσική του εργου. Η εις βάθος ενασχόληση του με το παραδοσιακό μογγολικο τραγούδι για περισσότερα απο 15 χρονιά είναι ένα απ τα πράγματα που έχουν συμβάλει ζωτικα στην αρμονία της καλλιτεχνικής του έκφρασης. Συνεργάζεται με αξιοσημείωτους καλλιτέχνες οπως: Gareth Lubbe, Sebastian Gramms, Philip Zoubecκ, Joe Tornabene, Αντώνης Ανισσεγκος, Δημήτρης Παντελιας, Στέλιος Μίχας, Μέμος Μουστάκας, Ναταλία Μαντά, Γιάννης Αναστασάκης, Νεφελη Σταματογιανοπούλου και πολλους αλλους.
ΑUDIO LINKS: The Silent Cry Of An Urban Orangutan | Meating for Business
Ο Simone Mongelli είναι μουσικός κρουστών και Body Music Performer από την Ιταλία,
και ζει στην Αθήνα. Ασχολείται με διάφορα είδη μουσικής, όπως την παραδοσιακή, τον
ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, την παλαιά μουσική και την Body Music· η πολυετής έρευνά του
πάνω στις παραδοσιακές μουσικές και κουλτούρες της Μεσογείου είναι η βάση της έντονα
προσωπικής του μουσικής γλώσσας, που εμπλουτίζεται από τις εμπειρίες του σε διάφορα
στιλ και μουσικά ιδιώματα, για να δημιουργήσει ένα σύγχρονο και υψηλά εκφραστικό
μείγμα.
Είναι άριστος διπλωματούχος εθνομουσικολογίας, με τόνο, από το Πανεπιστήμιο της
Bologna, και άριστος πτυχιούχος παραδοσιακών κρουστών από το Ωδείο Φ. Νάκας της
Αθήνας, με τον Π. Κούρτη. Στην Ιταλία σπούδασε επίσης κλασσικά κρουστά με τον M° P.
Tini, jazz drums με τον F. D’Auria, σύνθεση με τους M. Aliffi και D. Ambrosioni, και ασχολήθηκε
με τα παραδοσιακά κρουστά της Ιταλίας και της Μεσογείου. Συμμετείχε σε σεμινάρια με
τον Giulio Capiozzo (AREA), τον Misirli Ahmet και τον Raffaele Inserra.
Ασχολείται με την Body Music από το 2007, και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια και ύστερα
συνεργαστεί με πολύ σημαντικές προσωπικότητες του είδους, όπως τον Max Pollak (Nέα
Υόρκη), τον Keith Terry (Oakland, CA), τους Barbatuques (Sao Paulo, Βραζιλία), τον Danny
“Slapjazz” Barber (San Diego, CA), τον Jep Melendez (Ισπανία), και τα μέλη των Stomp Leela
Petronio (Παρίσι) και Simone Clarke (Λονδίνο)...
Στην Ιταλία ίδρυσε διάφορα μουσικά projects, όπου ήταν δραστήριος και ως συνθέτης και
ενορχηστρωτής, και με το συγκρότημά του Juba Lane, κέρδισε το 1999 το πανιταλικό jazz
διαγωνισμό “Fiesole Jazz”, με τον Stefano Bollani στην επιτροπή.
Έχει συνεργαστεί με σχήματα και καλλιτέχνες από την Ιταλία (Radiodervish, Canto Antico,
Calicanto, Viva Biancaluna Biffi, BAMP, Echo Art, Il Paese delle Mille Danze, Shlomot...), και ξένα
(Gnawa της Casablanca – Μαρόκο, Touareg de l’Ahaggar – Αλγερία, Sarajevo, Europe –
international project, και διάφορα άλλα) και έχει εμφανιστεί σε συναυλίες και φεστιβάλ σε 20
χώρες. Συνεργάζεται σταθερά με τα συγκροτήματα Kafeneion και Chef de Kef στην Ελβετία.
Διηύθυνε για τέσσερα χρόνια ένα σημαντικό φεστιβάλ Ιταλικής Παραδοσιακής Μουσικής,
"Le vie della Musica", στην Monza.
Στο χώρο του θεάτρου, έγραψε και σκηνοθέτησε τρεις παραστάσεις, βασισμένες
στον αυτοσχεδιασμό, την σχέση με το χώρο και την συνάντηση διαφόρων καλλιτεχνικών
γλωσσών, με μουσικούς, χορευτές, ηθοποιούς, εικαστικούς και καλλιτέχνες του δρόμου, οι
οποίες παρουσιάστηκαν στην Ιταλία και στο εξωτερικό.
Έπαιξε στην περιοδεία του ιταλικού musical “Gianburrasca”, με τον Marco Morandi, με
μουσική του Nino Rota, και στην Ελλάδα στο θεατρικό έργο του Σωτήρη Χατζάκη “Του
νεκρού αδερφού”, με παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε επίσης
με τον σκηνοθέτη Γιάγκο Ανδρεάδη και με άλλους θιάσους, και έχει γράψει μουσική για
την χοροθεατρική παράσταση “Dall’altra parte del mondo” της ιταλικής ομάδας ArtNiveau, με
την οποία συνεργάζεται τακτικά.
Στην Ελλάδα συνεργάστηκε με διάφορα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, παίζοντας
jazz, rock, reggae, έντεχνη και παραδοσιακή ελληνική μουσική, afro, world, fusion και
παραδοσιακή μουσική της Κάτω Ιταλίας. Έχει συνεργαστεί σταθερά με τον Πέτρο Κούρτη
και τον συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη, και περιστασιακά με το Λύκειο Ελληνίδων και με
γνωστούς μουσικούς και τραγουδιστές της παραδοσιακής, έντεχνης και τζαζ μουσικής,
όπως τους D. Lynch, Γ. Κωτσίνη, Γ. Καψάλη, Κίτρινα Ποδήλατα, Μ. Φαραντούρη, Θ.
Μικρούτσικο, Ζ. Καρούνη, Γ. Νέγκα, Γ. Κοντογιάννη, Β. Λέκκα, Ε. και Σ. Βουγιουκλή, Ζ.
Τηγανούρια, Μ. Αχαλινωτόπουλο, Μ. Παπαδέα, J. Marugg, Γ. Φακανά, Θ. Κοτονιά, Encardia
κ. α., και έχει λάβει μέρος σε πολλές δισκογραφικές δουλειές...
Συνεργάζεται επίσης συστηματικά με τον Νίκο Τουλιάτο, είναι μέλος της ομάδας κρουστών
Ηχόδραση, και το 2008 ίδρυσε με τον Θ. Δασκαλόπουλο το πρώτο ελληνικό συγκρότημα
Body Music, “Kantu Korpu”, με σημαντικές εμφανίσεις και συνεργασίες στην Ελλάδα και στο
εξωτερικό, μέχρι το 2013. Το Νοέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με
μουσική αποκλειστικά από το ανθρώπινο σώμα και την φωνή, το Bodyterranean: ένα Body
Music έργο, πρωτοποριακό για την Ελλάδα και όχι μόνο, με δικές του δημιουργίες
βασισμένες στην παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας και της Νοτίου Ιταλίας, που
συμπεριλαμβάνει πολύ σημαντικές συμμετοχές από body music performers και vocalists από
την Ελλάδα (Αρετή Κετιμέ, Μαρία Κώτη, Μάνος Αχαλινωτόπουλος - στα φωνητικά! -,
Αλέξανδρος Καψοκαβάδης, Πλειάδες, Stringless, Word of Mouth) και το εξωτερικό.
Βασισμένη σε αυτό το έργο, η τελευταία του παράστασή “Bodyterranean – the show“ έκανε
την επίσημη πρεμιέρα της στο International Body Music Festival στην Αθήνα τον Οκτώβριο
του 2017, και ύστερα παρουσιάστηκε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με μεγάλη επιτυχία
κοινού και κριτικής. Στο ίδιο φεστιβάλ, το μεγαλύτερο event του είδους παγκοσμίως, με
έδρα το San Francisco της Αμερικής, λαμβάνει μέρος σταθερά από το 2011, ως καλλιτέχνης
και καθηγητής.
Έχει διδάξει σταθερά σε ωδεία, έχει δώσει σεμινάρια και εργαστήρια κρουστών σε
ωδεία, δημοτικά σχολεία και γυμνάσια, και παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα, σεμινάρια και
εργαστήρια κρουστών και Body Music σε πολλές χώρες. Χρησιμοποιεί την Body Music ως
εργαλείο για την εκμάθηση μουσικών εννοιών, σε team building δραστηριότητες, και σε
εξειδικευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα· δημιούργησε μία προσωπική μέθοδο
διδασκαλίας των ελληνικών παραδοσιακών ρυθμών μέσω του σώματος, για μουσικούς και
μη, δοκιμασμένη με μεγάλη επιτυχία για την διδασκαλία των παραδοσιακών χορών.
“Διαπιστώνουμε ότι το συγκρότημα "Juba Lane" […] είναι ο νικητής του πρώτου
διαγωνισμού Fiesole jazz, για την ικανότητά του να συνδυάζει διαφορετικές γλώσσες με
δημιουργικό και ενεργητικό τρόπο. Η επιτροπή εκτίμησε ιδιαιτέρως την έρευνα περί του
ηχοχρώματος και την δεξιοτεχνία, και πιστεύει ότι το project έχει περαιτέρω δυνατότητες
εξέλιξης.”
Η επιτροπή: Stefano Bollani, Andrea Cavallari, Luigi Onori. Fiesole, 8 Ιουλίου 1999
Δισκογραφία
• Simone Mongelli Bodyterranean (ΕΜΣΕ, Ελλάδα 2016)
• Elisabeth Sulser band Vulcano (Ελβετία 2013)
• Simone Mongelli, Armando Illario Suditalia (Ανεξάρτητη παραγωγή, Ιταλία 2011)
• Νίκος Μαμαγκάκης Οδύσσεια (Ιδαία, Ελλάδα, 2011)
• Νίκος Μαμαγκάκης Άσμα ειρωνικό και πένθιμο (Ιδαία, Ελλάδα, 2011)
• Simone Mongelli, Νίκος Τουλιάτος Αιφνιδίως (ΕΜΣΕ, Ελλάδα 2010) – β’ καλύτερο
ελληνικό τζαζ άλμπουμ της χρονιάς – δίφωνο
• Antidotum Tarantuale Sed Nove (Παρουσία, Ελλάδα 2009)
• Olìgon Ανατολική μεσόγειος (Ανεξάρτητη παραγωγή, Ελλάδα 2008)
• Motovidlo 5 χοροί από τις partite και sonate για σόλο βιολί του J.S. Bach (Ars Musica, Ιταλία
2006)
• Marsa Project Xenofilia (Ανεξάρτητη παραγωγή, Ιταλία 2005)
• Etnika Zifna (Filfla Records, Μάλτα 2003)
• Mediterraneo, Musiche, Città (ARCI Milano, Ιταλία 2003)
• Il Paese delle Mille Danze Al di qua e al di là del fiume (Ανεξάρτητη παραγωγή, Ιταλία 2001)
• Juba Lane Juba Lane (Ανεξάρτητη παραγωγή, Ιταλία 2000)
• Donata Pinti O Nobil Cavaliere (Cantovivo, Ιταλία 2000)
• Sonorità visibili (CSM Desio, Ιταλία, 1999)
• Il ponte, Most (EMI, Ιταλία, 1999)
• Sarajevo, Europe Senza le canzoni, impazzirei (EMI, Ιταλία 1998)
Η Ηρώ Κόντη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το 2011 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Αργότερα, έγινε δεκτή στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης στην Αθήνα, από την οποία αποφοίτησε το 2015. Tην ίδια χρονιά επιλέχθηκε και συμμετείχε στο Intensive Course της ομάδας Rootlessroot, στο Σάλτσμπουργκ. Το 2016 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της ως μέλος της ομάδας JV2/Jasmin Vardimon. Έχει συμμετάσχει ως χορεύτρια σε διάφορες παραγωγές με την Hellenic Dance Company, αρκετές από τις οποίες έχουν παρουσιαστεί στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
Ως χορεύτρια έχει συνεργαστεί με χορογράφους όπως Jasmin Vardimon, Anton Lachky, Mαριάννα Καβαλλιεράτου, Russel Maliphant. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια διεθνούς φήμης χορογράφων και χορευτών όπως Linda Kapetanea, Jozef Frucek, Jose Agudo, Damien Jalet, Euripides Laskaridis (drama seminar), Rob Hayden, Hofesh Shechter.
Δείγμα της δουλειάς της στο θέατρο είναι οι παραστάσεις Stones and Bones (2021), Χορευτική Πανούκλα (2022), THE THREAD (2018), Thirst (2022).
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Νικόλας Τζιβελέκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993, ανήκει στη νέα γενιά Ελλήνων καραγκιοζοπαιχτών και είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο του θεάτρου σκιών το 2009. Απόκτησε σημαντική εμπειρία κατά καιρούς κοντά σε διάφορους καλλιτέχνες του είδους.
Έχει συνεργαστεί με συλλόγους, δήμους, σχολεία με το Μουσείο Θεάτρου Σκιών «Χαρίδημος» και τον θίασο «Σκιές και Γέλια». Ακόμη, έχει συμμετάσχει σε διάφορα φεστιβάλ (Ημέρες θάλασσας Δ. Πειραιά, Πάτρας, Νέας Ιωνίας, λόφου Στρέφη, «Σπαθάρεια» Δ. Αμαρουσίου, 60 χρόνια Θανάσης Σπυρόπουλος κ.ά.) και έχει οργανώσει βραδιές με παραστάσεις για ενήλικο κοινό.
Κάνει γνωστότερη την δράση του στο χώρο την τηλεοπτική σεζόν 2011-2012 παρουσιάζοντας στο κανάλι KONTRA μια σειρά 15 παραστάσεων θεάτρου σκιών.
Ταξιδεύει δύο φορές στη Γαλλία, Παρίσι (2013) και Τουλούζ (2014) ύστερα από πρόσκληση και παρουσίασε το έργο ''Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι''. Επίσης, το 2014 κερδίζει το βραβείο «ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ» και βραβείο «ΣΚΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΦΙΓΟΥΡΑΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ» με το έργο «Ροδοσήμα, ο άρχοντας της ζούγκλας», στους 5ους Αγώνες Ελληνικού Θεάτρου Σκιών στην Πάτρα.
Τον Σεπτέμβριο του 2014 μαζί με τον πατέρα του τελειοποιούν το βιβλίο «Μαζί τα φάγαμε, μόνος μου πληρώνω», στο οποίο οι ήρωες του θεάτρου σκιών σατιρίζουν την πολιτική κατάσταση και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νίκας».
Ως μέλος της ομάδας «Οθόνιον» του ΕΚΠΑ το 2017 συνεργάζεται με την Όλια Λαζαρίδου στην παράσταση «Ο γάμος του Καραχμέτη» του Αλ. Παπαδιαμάντη με το δραμάτιο «Ο Καραγκιόζης νεκροθάφτης» του Ιωσήφ Βιβιλάκη. Επίσης, το 2019 μαζί με τον καραγκιοζοπαίχτη Άθω Δανέλλη παίζουν το έργο «Φιλοθέη. Η αρχοντοπούλα των Αθηνών» του Ιωσήφ Βιβιλάκη στο Αρχοντικό των Μπενιζέλων, στο σύλλογο των αρχαιολόγων και στο Παλαιό Πανεπιστήμιο στην Πλάκα.
Είναι κατασκευαστής φιγούρων και σκηνικών θεάτρου σκιών καθώς έχει λάβει μέρος και σε διάφορες εκθέσεις. «Λήθη και αλήθειες» στη στοά του βιβλίου (2017), «Το ηρωικό δράμα στο θέατρο σκιών» στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης (2017), «Ο Καραγκιόζης ξανασυστήνεται!» στην Ελευσίνα (2017), «Οι γυναίκες του μπερντέ» στο “Show…What?” (2018) κ.ά.
Τέλος, είναι μόνιμος συνεργάτης του Ηλία Καρελλά από το 2014 μέχρι και σήμερα σε μεγάλες παραγωγές θεάτρου σκιών στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με πιο πρόσφατη επιτυχία «Το σπίτι του Καραγκιόζη» το οποίο θα συνεχιστεί για δεύτερη φορά στο ΜΜΑ.
